Voortgang
Een week geleden, zo rond het middaguur werd onze rust wreed verstoord. Een brief van de gemeente Nijmegen, niet geadresseerd, in een dichtgeplakte enveloppe, op zondag nog wel. Dat moest wel belangrijk zijn. Opnieuw spanningen in het demissionaire college, nog meer speculaties over fietsenkelders, of nog erger, onze burgervader heeft een nieuwe verantwoordelijke functie aanvaard in een heel ver buitenland en gaat ons verlaten? Dus vol spanning openden we de brief.
Belangrijk, nou en of, dat was het. De ‘Voortgangsbrief Wijkbeheerplan’ met op de voorpagina een fotootje van de verantwoordelijk wethouder en de wijkbeheerder. De gemeente investeert in haar wijken. De uitvoering van het wijkbeheerplan wordt nauwlettend gevolgd door enthousiaste bewoners. Met trots, hopelijk gepaste, laat de wethouder weten dat de kwaliteit van de openbare ruimte is verbeterd. En de wijkbeheerder organiseert jaarlijks een wijkschouw; op 29 juni jl. (sic: jongstleden!) heeft de laatste plaats gevonden. Volgt een overzicht van alle verworvenheden. Onder plantsoenvakken lezen we: Afgelopen jaar hebben we een deel van de beplanting opgevrolijkt.
Een enkele kanttekening is hier op z’n plaats. Voor ons huis hadden we een schitterend plantsoen, wintergroen struikgewas met in het midden een majestueuze plataan. Hadden we! In de zomer van 2009 kwam de mededeling dat in de straat de riolering moest worden vervangen. Dat kan, niks mis mee. En toen.
Ter voorbereiding werd het complete plantsoen ontdaan van begroeiing en werd er een schaftkeet van de aannemer neergezet, terwijl het graafwerk zich afspeelde rond dat (voormalige) plantsoen. Nu zijn wij niet specifiek deskundig op het gebied van riolen of wijkbeheer, maar we vroegen ons direct al af of die keet niet 25 meter verder op een groenstrook gezet had kunnen worden.
Na afloop van deze operatie zijn we gaan informeren wat er met het plantsoen zou gebeuren. Dat duurde even en had vooral te maken met het feit dat er door de gemeente maar mondjesmaat wordt gereageerd op vragen per e-mail. Misschien moeten de verantwoordelijken de betreffende cursus nog volgen? Was daar niet elders in het Gelderse een wethouder die ontslag nam omdat hij de ontwikkelingen op het gebied van kantoorautomatisering, lees: de invoering van e-mail, niet meer kon volgen? Op zijn 50ste nota bene!
Uiteindelijk kwam dan het verlossende woord. Het plantsoen zou worden ingezaaid met gras. Dat stond in het wijkbeheerplan en daar was iedereen het mee eens, aldus de gemeente. Op onze opmerkingen dat dit tot gevolg kon hebben dat mensen het ex-plantsoen zouden gaan beschouwen als extra parkeerruimte, hangplek of, nog erger, als hondentoilet hebben we nog steeds geen antwoord mogen ontvangen.
We zijn bang dat de enthousiaste bewoners die de uitvoering van het wijkbeheerplan nauwlettend volgen hier hebben zitten slapen. Aan ons als direct betrokkenen is niets gevraagd. Wij hebben dan ook een wezenlijk andere opvatting over het opvrolijken van plantsoenen. En jawel, achteraf is dat altijd gemakkelijk gezegd, maar we kregen gelijk. Het wordt gebruikt als parkeerplaats en als hondentoilet en als de mensen nou nog de moeite namen de daarvoor bestemde bak te gebruiken…..
Van ons nieuwe uitzicht raken wij niet opgevrolijkt! En of de vlinders opgevrolijkt raken van de investeringen in de Vlindertuin hiervlakbij is ook maar sterk de vraag.
Ziedaar het nadeel van de papiermolen en de bureaucultuur. Toch kan het ook anders, en wel in dezelfde gemeente. Nogal letterlijk, moet je daarvoor nogal dicht bij de grond blijven, of beter gezegd bij de mensen:
Onderzoek heeft uitgewezen dat verkeersdrempels het gewenste effect sorteren wanneer die maximaal 90 meter uit elkaar liggen in enige straat. Als verkeersdrempel geldt ook een verhoogde lokale kruising. Wel, zoxc3xa9xc3xa9n ligt 15 meter van mij af; en recht tegenover mijn woning komt een voetpad uit op de straat (lees: op de stoep daarvan). Dit is gemarkeerd met witte strepen op de straat (let op: hier kan een voetganger willen oversteken), en ook een paaltje zodat in elk geval een quad niet zonder capriolen de straat op kan.
Per HaH brief werd medegedeeld dat er voor mijn deur een verkeersdrempel zou verschijnen, ter hoogte van dat voetpad aldus, en ook juist vanwege dat voetpad.
Ik zag een persoonlijk buitje hangen, omdat mijn oprit al als drempel werkt, en een aansluitende verkeersdrempel een lunaparkeffect zou gaan veroorzaken. Dus de telefoon gepakt (dankzij die brief!), kreeg de voorman aan de lijn, die me doorverwees naar de opzichter. In dat gesprek ervoer ik van de 90-meter regel, en kon hem vertellen dat er 15 meter verderop al een verhoogd kruispunt is. Bovendien werd me verteld dat de geplande nieuwe drempel bedoeld was om fietsers te beschermen die van het voetpad (zonder uitzicht) de straat op konden rijden. WATTE ???
“Meneer, men mag daar niet fietsen en ik ben te oud voor een lunapark! Die drempel gaat dus niet door.”
De man gaf me prompt gelijk en de drempel kwam er niet.
Moraal: trek aan het juiste touwtje, en dat touwtje hangt nooit op kantoor, eerder in de buitenlucht.
En ik was verbaasd dat het plan van de tekentafel zo eenvoudig te overrulen was.